นานมากแล้วนะ ที่ไม่ได้เขียนบล็อกเลย
นานมากแล้วนะ ที่ไม่ได้รู้สึกเหงา เหมือนตัวคนเดียว
หรือเรียกว่า มีเวลาอยู่กะตัวเองอย่างจริงจัง
ตอนนี้ไม่สนใจโลกเลย คิดแค่ว่า กุจะอยู่รอดได้ยังไง...ก้อเท่านั้น
กับคิดพะวงเรื่องของคนบางคน กะความไร้สาระที่เกิดขึ้น....เหนื่อยน่ะ
วันนี้ทำงาน วู้ววววววววววววว
ได้อารมณ์ดีจริงๆ เมื่อโดนหัวหน้างานเรียกไปสั่งสอน ตักเตือน
จ๋อย ซีด เปนไก่ซึม,,, แต่ทำไงได้ก็เปนความจริงที่เหนอยุ่ต่อหน้าตัวเอง รู้แก่ใจ
ว่าทำงานช้า โดนกดดันพอประมาณ ไม่เครียดมากเท่าเมื่อก่อน แต่ก็ยังท้ออยู่ดี!!
พี่เค้าก็บอกว่า ต้องการกระตุ้นพวกแก ไม่ใช่ให้ถอย หรือท้อ เข้าใจ แต่ฟีลนั้น
ให้ไปก็ยอมเลย ผมไม่สู้คนคร้าบบบบบบบบ (ฮาาาา)
แต่ทำงานไปตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกัน พี่เค้าก็เปนห่วงเปนใยมากเลย
เฮ้อออออ จากคิดแค่ว่าจะผ่านโปรมั้ย ตอนนี้ก็ชักอยากอยู่นานกว่านั้นแล้วซิ
ออกแนวซาดิสม์ไปนิดนึงแล้ว สงสัยจะชอบโดนด่า เรยไปด่าคนอื่นแล้วไม่รู้สึกอะไรนะเรา
เ๊ย๊ย ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
คำสั่งสอนที่ข้าพเจ้าต้องปฏิบัติ ; ทำานก็ทำไปเลย ไม่ต้องเขิลล์ อย่ากั๊กๆ!!
5 5 โถ..กุเปนลูกอีช่างกั๊กไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยยยยย 55
ปล. วันนี้ไม่มีคนมาส่ง ต้องขึ้นแท็กซี่กลับเอง
ว้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา เศร้า จน ท้อ เหงา เฉา......พอเหอะ!!!